Ercan Çelik

Değerli kardeşim Ergün Çelik, şiire ve sanata olan tutkusuyla bilinir. Yıllardır aklına estiği anda alır eline kağıdı kalemi oturur şiirini yazar. Abartmıyorum. Nerede ve ne zaman olursa olsun :) Hatta işyerinde çalışırken elindeki koliyi bırakıp, “ilham geldi. Dur şunu da yazayım!” dediğine canlı şahidim :)

Şiirlerini genelde facebook üzerine yayınlıyor ama yakında ona da bir site yapacağız inşallah. Şimdilik Ergün’ün şiirlerini ve yazılarını da buradan takip edebilirsiniz.

Ergün’ün en son yazdığı “Ebruli” isimli düz yazı çalışması duygu yüklü derin anlamlar taşıyan bir eser olmuş. Bu yazıyı da sizlerle paylaşmak istedim. Eminim beğeneceksiniz.

Şimdi uzanmışsındır yatağına, beni düşünüyorsundur uykuyu ürküten gözlerinle. İsteksizde olsa bir sigara daha yakmışsındır odanda. Bir şarkı çalar başucunda. Belki bizim şarkımızdır. Rüyalarda buluşuruz… Sıkılarak, üzülerek ya da içini acıtarak hatırlarsın yine beni. Hatayım senin için biliyorum. Koca bir yalan belki. Ya da bu güne kadar hiç görülmemiş en masum yanlış. Ara sokaklardan evine giderken adım düşer aklına, yolunu değiştirirsin belki, belki en renkli caddesini kullanırsın şehrin, beni hatırlamamak için. Apartmanınıza girdiğinde, ben olurum yine merdivenin başındaki. Biliyorum, aklındayımdır yine.

Telefonuna bakarsın belki mesaj geldi mi diye. Unutmam imkansız seni. Biliyorum senin de üzüldüğünü. Senin de en az benim kadar, en sert rüzgarlarda bile ter süzüldüğünü vücudundan. Bastığım kaldırım taşları bazen, bazen ılık şekersiz bir çay, bazense yazılmamış mısralarda bulurum seni. Ya da hiç kaybetmem ki. Ya da kaybetmek istemem. Sensizlik düğüm olur boğazımda. Yavaşça eritir yüreğimi. Biliyorum, hani duysan adımı bir yerde, dökülür sözcüklerin ardı ardına… Bir adım gelsen bana, Bin adım koşarım sana. Ama gelemezsin ki… Benim değilsin ki… En renkli sabahlarım olur sesinle güne merhaba dediğim. En değişik ses tonudur günümü zevkli kılan. Ve iyi niyetlerindir beni ayakta tutan. Sende bir gölge görürsün başucunda belki… Hiç o kadar heyecanlı uyanmamışsındır biliyorum. Usulca eğiliyorum sana günaydın diyorum… Sonra hayalim kaybolur odanın en uzak köşesinden. Pencerenden sızan güneş ışığı bile aydınlatmaz baktığın yeri. Sonra ben… Alışamadım yokluğuna demek gelir içimden. Ama sen hiç benim olmadın ki… Ağlarım, utanırım, çekinirim belki, ama biliyorum unutmam seni. Saatlerim geçmek bilmez sensiz. Söylenen şarkılara tahammülüm kalmaz sesini duymadıkça.

Film izlemek işkence olur. Balık tutmak, fotoğraf çekmek dert verir. Kendi yazdığım şiirlere bile anlam veremem gözlerini görmeyince… Sonra anlarım sana ne kadar çok alıştığımı. Sigaradan beter olur tiryakiliğim. Sende alıştın biliyorum. En azından hissediyorum sol yanından tüm vücuduna dağılan hesapsız duyguları. Bir kibrit çöpünün dört köşesine adını sığdırmaya çalışmanın ne anlamı kalır seni üzüyorsam. gece en karanlık haline bürünür, sokak lambaları bozulmuştur mesela beynimde, mesela en sevdiğim kazağımın üzerine yemek suyu dökülmüştür, ya da ne bileyim Galatasaray yenilmiştir Fenerbahçe’ye sensiz. Başak burcu o kadar şanslı değildir mesela Oğlak yanında olmayınca. Turkuaz aslında o kadar hoş değildir senin üstünde olmayınca. Sigaranın eski tadı kalmaz, Ebruli değildir konuşulanlar. Ya da internetten dinlediğimiz şarkıların bir anlamı yoktur dinleyen sen olmayınca. Zevksizdir işte her şey. Sıradan, normal gelir en ilginç haberler. Yine de iyi ol derim. Olsan da olmasan da iyi ol. Oysa bir dil bu kadar mı çok isterdi biz demeyi. Biz, biz olamayız. Sen sensindir, ben senden arda ne kadar kaldıysam…

Ergün Çelik